Cóż to będzie?

Pojawienie się dziecka na świcie jest niewątpliwie ogromnym przełomem w życiu każdej kobiety, każdego mężczyzny, przełomem dla ich związku.  Rodzic, po 15 minutach patrzenia na swoje dziecko, nie pamięta już jak wyglądało życie, kiedy go jeszcze nie było.
Urodzenie dziecka chorego, wymagającego hospitalizacji, leczenia czy rehabilitacji jest sytuacją, w której wszystkie plany młodych rodziców, ich nadzieje i wyobrażenia na temat macierzyństwa, zostają zawieszone. Od tej chwili dni składają się z wizyt u lekarzy, zajęć rehabilitacyjnych, szukania informacji na temat metod leczenia. W całym tym pędzie muszą nauczyć się obchodzić z malutkim dzieckiem, które często może wymagać specjalnych czynności, nawiązać z nim kontakt emocjonalny, zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa, miłości, spokoju. Wielu rodziców mówi „tak bardzo kocham swoje dziecko, że bardziej już chyba nie można”. Dziecko chore można i trzeba kochać bardziej, to ono jest siłą napędową dla rodzica, daje nadzieję, energię i wiarę. 
Tworzę tą stronę z myślą o rodzicach, którzy każdego dnia walczą o zdrowie swojego dziecka, jeżdżą, ćwiczą lub dopiero szukają pomocy.  Już dwa lata i 5 miesięcy mój synek jest na świecie, przez ten czas przeszliśmy razem przez codzienną rehabilitację, leczenie szpitalne i ćwiczenia w domu. Od wczoraj mój synek jest zupełnie zdrowy. Taki malutki a taki silny, jakby nic sobie nie robił z lekarskich diagnoz. I zupełnie nieświadomy, jak wielką jest inspiracją do tego, aby pokazać innym Rodzicom, że naprawdę wiele można zrobić. I że zawsze może być lepiej.
Taka mała wielka siła.  

Komentarze

  1. Anonimowy10 stycznia 2011 11:52

    Artykuł wzbudził we mnie bardzo pozytywne, emocje. Dziękuję za umieszczenie, tak pięknego artykułu na, który od dawna czekałam i dzięki, któremu się tak wiele nauczyłam.Tak wielu ludzi spotyka ciężki los pomóżmy i nie przechodźmy obojętnie.

    Serdecznie pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jak to jest z tymi wybuchami złości?

Wyobraź sobie, że przed Tobą leży talerz z przepyszną, pachnącą potrawą – zapiekanka, pizza, może idealnie przyrządzony deser. Dokładnie taką, jak lubisz i o jakiej marzyłeś. Jesteś wściekle głodny i pragniesz w tej chwili jedynie tego, aby zjeść to apetyczne danie. Zamknij teraz oczy, wyobraź sobie tę sytuację, poczuj zapach potrawy, wyobraź sobie jak smakuje i jaki piękny robi się świat gdy możemy sobie zjeść to, na co bardzo mamy ochotę. Czujesz już ten błogostan? A teraz wyobraź sobie, że właśnie podchodzi Twój szef, przyjaciel albo obojętnie jaka osoba i zabiera Ci sprzed nosa to, co jeszcze sekundę temu, stanowiło szczyt Twoich marzeń. „Nie nie, nie podjadamy”, „Poczekaj”, „Później” – jak brzmią w tym smutnym momencie takie słowa? Czujesz narastającą frustrację? Czujesz jak budzi się w Tobie złość, jak wielką masz ochotę policzyć się z tym, kto pozbawił cię wymarzonego obiadu? Dla większości z nas wystarczy jedno spojrzenie na stan konta aby poczuć dokładnie te emocje o których t...
Czytaj więcej

Klapsy - WOLNO / NIE WOLNO ???

Większość rodziców jest zdania, że nie należy stosować kar fizycznych jako metody dyscyplinowania dziecka, CHYBA że na to szczególnie zasłuży - istnieją uzasadnione sytuacje w których klaps jest w porządku. Większość rodziców jest również zdania, że dziecko jest pełnoprawną istotą, która czuje, odbiera świat, przeżywa emocje i zasługuje na szacunek. W takim razie nasuwa się pytanie: Czy ta większość rodziców dałaby klapsa swojemu niezdyscyplinowanemu szefowi, który po raz kolejny odrzucił raport? Do myślenia to z pewnością skłania, natomiast nie rozwiązuje podstawowego problemu rodzica, bezkutecznie zmagającego się ze złością pociechy. Nie ulega wątpliwości, że dziecięce histerie należą do jednych z najbardziej stresujących sytuacji w życiu każdej mamy czy taty. Z jednej strony kochamy i ciężko nam być stanowczym i konsekwentnym, z drugiej jednak emocje zaczynają się kotłować, cierpliwość ulatuje a jej miejsce zajmuje chęć pokazania łobuzowi kto tu rządzi. Złość jednak szybko mi...
Czytaj więcej