Depresja poporodowa - co ze mnie za matka?

Temat ważny, temat trudny, temat o którym trudno jest mówić.

Rodzi się dziecko - szczęście, skarb, cudo. Bez względu na to, w jaki sposób poród przebiegł, naturalnie czy przez cięcie, prawidłowo czy nie - rodzi się to maleństwo, które na zawsze zmieni życie kobiety i mężczyzny. Słusznie czy nie, ale panuje przekonanie, że kobieta z chwilą urodzenia dziecko już je kocha, mężczyzna za to musi się tej miłości nauczyć. Kobieta instynktownie wie, czego potrzeba jej dziecku, wie kiedy jest głodne, wie kiedy je boli, wie jak zareagować. Jest przecież matką.
Oczywiście zdarzają się chwile zwątpienia, zmęczenie, bezradność, drażliwość, płaczliwość - macierzyństwo wiąże się z wieloma trudnościami, mija trochę czasu zanim młoda mama nauczy się swojego dziecka. Ale przecież to wszystko przejdzie, będzie spokojniej, dziecko podrośnie, pokarm napłynie, kolki miną, humor się poprawi. Jest przecież matką, trzeba się wziąć w garść.

Ale co zrobić w sytuacji, kiedy ten, tak często obecnie opisywany, baby blues nie mija? Kiedy przygnębienie nie przechodzi, łzy nie schną, a poczucie bezradności i beznadziejności narasta? Kiedy maleństwo nie tylko nie cieszy, ale łagodnie mówiąc drażni, a pytająco - oceniający wzrok rodziny jeszcze bardziej dobija?

Badania wskazują, że u ok.10% młodych matek (w niektórych źródłach podaje się 10-20%) rozwija się depresja poporodowa. Co dziesiąta mama cierpi więc nie umiejąc odnaleźć się w macierzyństwie, nie umiejąc cieszyć się swoim dzieckiem i miłością do niego, nie umiejąc znaleźć rozwiązania. Depresja poporodowa jest bardzo poważną chorobą, która może doprowadzić kobietę do próby samobójczej. Młoda matka potrzebuje wsparcia rodziny i terapeuty do tego, aby odzyskać zdolność i radość z opieki nad dzieckiem.

Zapraszam do przeczytania artykułu n.t. depresji poporodowej:


Kobiecie u której rozwinęła się depresja poporodowa jest bardzo trudno poprosić o pomoc. Jak przyznać się do tego, że nie umie się być matką?  Rodzina często widzi niepokojące objawy, trzeba więc reagować. Są specjaliści zajmujący się tym problemem, często gotowi przyjechać do domu młodej mamy.
Nie wolno bagatelizowac choroby, ale pomóc można bardzo wiele.

Komentarze

  1. Gabinet Psychologiczny Drugi Brzeg Barbara Michno-Wiecheć3 lipca 2014 08:07

    Czasami depresja poporodowa ma łagodny przebieg, z tego powodu kobiety nie zgłaszają się po pomoc specjalisty, gdyż uważają że sobie poradzą same. Objawy są wtedy subtelne, można mówić o gorszym dniu, chandrze. Ważnym i czasem niezauważalnym sygnałem jest osłabienie relacji matki z dzieckiem. Nie muszą to być od razu myśli o charakterze agresywnym, ale sam fakt, gdy kobieta opiekuje się dzieckiem w poczuciu obowiązku, a nie z powodu bliskości, jest istotnym sygnałem.
    Barbara Michno-Wiecheć, psycholog psychoterapeuta

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jak to jest z tymi wybuchami złości?

Wyobraź sobie, że przed Tobą leży talerz z przepyszną, pachnącą potrawą – zapiekanka, pizza, może idealnie przyrządzony deser. Dokładnie taką, jak lubisz i o jakiej marzyłeś. Jesteś wściekle głodny i pragniesz w tej chwili jedynie tego, aby zjeść to apetyczne danie. Zamknij teraz oczy, wyobraź sobie tę sytuację, poczuj zapach potrawy, wyobraź sobie jak smakuje i jaki piękny robi się świat gdy możemy sobie zjeść to, na co bardzo mamy ochotę. Czujesz już ten błogostan? A teraz wyobraź sobie, że właśnie podchodzi Twój szef, przyjaciel albo obojętnie jaka osoba i zabiera Ci sprzed nosa to, co jeszcze sekundę temu, stanowiło szczyt Twoich marzeń. „Nie nie, nie podjadamy”, „Poczekaj”, „Później” – jak brzmią w tym smutnym momencie takie słowa? Czujesz narastającą frustrację? Czujesz jak budzi się w Tobie złość, jak wielką masz ochotę policzyć się z tym, kto pozbawił cię wymarzonego obiadu? Dla większości z nas wystarczy jedno spojrzenie na stan konta aby poczuć dokładnie te emocje o których t...
Czytaj więcej

Cóż to będzie?

Pojawienie się dziecka na świcie jest niewątpliwie ogromnym przełomem w życiu każdej kobiety, każdego mężczyzny, przełomem dla ich związku.  Rodzic, po 15 minutach patrzenia na swoje dziecko, nie pamięta już jak wyglądało życie, kiedy go jeszcze nie było. Urodzenie dziecka chorego, wymagającego hospitalizacji, leczenia czy rehabilitacji jest sytuacją, w której wszystkie plany młodych rodziców, ich nadzieje i wyobrażenia na temat macierzyństwa, zostają zawieszone. Od tej chwili dni składają się z wizyt u lekarzy, zajęć rehabilitacyjnych, szukania informacji na temat metod leczenia. W całym tym pędzie muszą nauczyć się obchodzić z malutkim dzieckiem, które często może wymagać specjalnych czynności, nawiązać z nim kontakt emocjonalny, zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa, miłości, spokoju. Wielu rodziców mówi „tak bardzo kocham swoje dziecko, że bardziej już chyba nie można”. Dziecko chore można i trzeba kochać bardziej, to ono jest siłą napędową dla rodzica, daje nadzieję, e...
Czytaj więcej

I nareszcie!

I nareszcie. Wyczekany, wymarzony, wytęskniony,   pierwszy dzień niemowlęcia w domu. Już sobie leży w ślicznym łóżeczku, już karuzela pogrywa piękną kołysankę a pralka godzinami furkocze, wypełniona po brzegi pieluchami, śpioszkami, kaftanikami. Czasem trwa to dłużej, czasem krócej, ale w końcu odzyskujemy „normalność”, uczymy się naszego dziecka, jego reakcji, rytmu snu i czuwania. Uczymy się odróżnić płacz z głodu od płaczu spowodowanego mokrą pieluszką, coraz sprawniej przystawiamy do piersi a przygotowanie maleństwa do spaceru nie jest już przedsięwzięciem nie do pokonania. Każda mama chciałaby, aby dziecko ładnie przybierało na wadze, jadło, spało – słowem, aby rozwijało się prawidłowo. Maleństwo potrzebuje jednak naszej ciągłej uwagi, czujności i pomocy w nabywaniu kolejnych umiejętności. Dziecko z tzw. „grupy ryzyka”, które np. urodziło się za wcześnie, otrzymało niską liczbę punktów w skali Apgar, było narażone na niedotlenienie lub urodziło się chore, w szczególności wymag...
Czytaj więcej